ستاره يا شهاب... ‌ماهم،‌  شرارم

 چقدر امشب برايت بي قرارم

من امشب روشنم ،‌روشن تر از ماه

تنم چون شعله مي سوزد، هراز گاه  

نه ابري هست و نه باد و غباري

همين  امشب،  به تو مي گويم آري

ده بالا، سمت نور

سر پیچ دومی...

 ... نه خیلی دور

...کمی قبل از بلده 

...نرسیده به کُجور

اول ِ دشت شقایق  

  سمت راست

  خانه ی...

اجدادی ماست 

توی آبادی ما... 

می شه عاشق شد و گفت

می شه گُُل داد  و شکفت  

توی آبادی ما  

روی یک تکه ی خشت

می شه از عشق نوشت  

می شه  افسانه    کشید

روی  بوم  سرنوشت 

می شه از خشکی گریخت 

مثل  بارون شد و ریخت    

توی آبادی  ما ...                                                                                        

زیراون   درخت  بید

می شه ، نیما رو دید    

لب چشمه ی بهشت

می شه  با چشم شنید  

می شه از سر کتل

بی پروبال پرید  

می تونی  از  ده  ما

برسی  عرش  خدا 

شب   پرستاره   را

بروی   تا  دل  ماه 

آزیتااسفندیاری - اردیبهشت ۸۴ - ده یوش

تو را  می خواهمت  حالا  همین  جا

همین حالا که  طوفانی  است   دریا

 در  این  ابر و در این  افسونِ   باران

بر این ساحل که تازه  می کند  جان

 همین  جا که به لب آورده کف موج

صدای  خنده ی  ساحل  رسد   اوج

 تو  را   می خوانمت  بر  روی  قایق

کنار    رقص   ماهی های    عاشق

 میان   بوی باران،   سبزه  و   سنگ

در این رنگین کمان پاکِ هفت رنگ

 تو   را  نزدیک   خود   نزدیک دریا

تو   را  امروز   می خواهم   نه  فردا

 درون     قایقی    بر   آب   خفته

که   آرامش  در  آن  هر  سو   نهفته

 تو را  می خواهمت بی   هیچ  صبری

به   رنگ    آبی   عاشق،    نه  ابری

 کمی عشق و   شراب ِ سرخ و   دریا

تو  را   امروز   می خواهم   نه  فردا

عجبا ازاین:

پیریِ مهربان

این، پیر نمای جوان

که هنوز دهانِ خاطراتش

بوی شیر می دهد

و مست تکان گهواره

واز خودِ مهربانش

 جامانده

 هر صبح یک گل می دهد 

به امید

پستانِ پرشیرِعشقِ اسطوره ای  

و نگاه می کند

جوانی اش را

از دریچه شیرین خاطره  

از شهر فرنگیِ گم شده تاریخ

                       ... از سینمای آواره 

آهسته به گوش دفتر شعر

می خوانم از اندوه درونم

انگار که  از میانِ جانم

افتاده  و  از  درون  برونم

ذرات بلورِاشک و آهم

  می بارد و می شکافد  از درد

هر شعله سرکش وجودم

 چون دانه برف می شود سرد

زخمی و  شکسته بال و خسته

 در جنگ و ستیز  نا  برابر

فریاد من از دست تو ای دوست

فریاد زدست تو برادر 

در بین هزار یار و تنها

دیگر به کسی  هوس ندارم

نه ... طاقت پرواز دوباره

نه ... طاقت این قفس ندارم  

از باور خاطرات خوبم 

آهسته   و نرم  می شوم  دور

بازآن زن تنهای قدیمی

 آشفته و  سرگشته و مهجور

 متولّدِ ماه عشقم  

سالِ هزاروسیصد وسی هفت بهار دل انگیز

ساعت دوازدهِ مهربان

        ... و تازه خورشید رسیده بود

پشت قُلّه قاف 

که من  

        ... طلوع کردم

سراپا،  شور  

از سرزلفِ بی مثالِ یار

 و همان روز

         ...هر چند که دیروقت   

از پشت تریبون عشق   

بیانیه ای ایراد کردم   

به این مضمون :          

              ... من کیستم؟!!!

این پست سروده دوست عزیزی است از وب لاگ شکلات تلخ که از من خواست تا شعر قشنگش را در وب لاگم بگذارم و با کمال میل این کار را برای بهترین دوستانم انجام می دهم ...

-----------------------------

احساس یک دنیا دست
در گرمای گلویم سالهاست که
شعرهایم را فراری داده
لرزش چشمانم اکنون
شعر سرخ خونی شده
که وصفش لیلی را رقصانده
گوش نهادن به سه تار مش بابا
و عطر چای دادایی
ضمیر شکلاتیه دفتر مشق سپیدم شده
آری سپید
نمیدانی مگر استاد جان ندارد
و بابا پول
تا که قلمی حتی برای چند روز
هم مشق شبهای تنهاییم شود
اکنون من فقط ماندم و
یک عشق کهنه
که روزی میپنداشتم عشق مهتابیه من است
بشنو مهتاب اکنون سرگذشت تیره امیر را
که جالیزها برایش خبر دار شده اند
بشنو مهتاب که سه تار مش بابا
به یغما رفته
و چای سرد دادایی
دیگر قوری ندارد

                                                   ^{خواب ديدم ، دم صبح}

                                          ^{می پرم چون قمری}

                                                   ^{می جهم  برلب جوی} 

                                       ^{می روم  تا ته دشت ...}

                                                        ^{عمق دشت نا پیدا}

                                               ^{دشت بود...}

                                  ^{خيز نگاهم تاکوه} 

                                                    ^{کوه بود تامهتاب}

                                                   ^{عکس مهتاب...}

                                                                     ^درخواب

                                                ^{دل سپرده برآب}

                                          ^{می پريدم در باد} 

                                                     ^{زيرپايم همه دشت}  

                                          ^{روی امواج خیال}

                                                ^{مست بودم و شاد}

                                                             ^{گیسوانم مست بود}

                                                                 ^{مست حرکات نسیم}

                                                 ^{می کشید دست به اندام صبا}

                                                 ^{می جهید تا فردا}

                             ^{چشمهایم  در خواب}

                                                 ^{مثل هوشیاری   روز} 

                                                                ^{پرکشید از پی تو} 

                                                        ^{پس  یک قطره نگاه}  

                                   ^{عکس چشمان تو بود}

                                                  ^{در کنار مهتاب}  

                                                  ^{دل سپرده بر آب}

                                    ^{کم کمک رفته به خواب}

                   ^{من چه بی تاب شدم                                                                                                                      پرکشیدم سر کوه}

                                         ^{پرزدم تا دل ماه ...}  

                                                  ^{تا خودم} 

                                                        ^{... ماه شدم}  

... دلم پرواز 

   تنم پرهای بی اندازه می خواهد

   دلم یک شهر دیگر

    یک هوای تازه می خواهد

    نفس  می خواهم از رنگ بلورِ ماه  

    نگاهی تازه و یک عشق پرآوازه می خواهد...

رفتم که عکسی برای شعری در گوگل سرچ کنم که متآسفانه دیدم شعری از سروده های قدیمی ام را به نام شخصی به نام" آرزو" در این وب لاگ چاپ کرده اند و ا لبته فقط همین شعر را و باقی اشعار که به نام آرزو است متعلق به من نیست ... خواستم مطلبی برای صاحب وب لاگ بنویسم ولی نتوانستم برای اینکه قسمت کامنتش خاموش بود ... به هر حال گفتم شاید صاحب آن وب لاگ هم شاید روزی به من سربزند و ببیند که در این خصوص دلم خیلی گرفت که بدون ذکر نام من شعرم را در وب لاگ خودش به نام آرزو نوشته ... اگر دقت کنید در قسمت موضوعات مطالبم هم مدت ها پیش این شعر را با نام " تو را می خواهمت " نوشته بودم و حتی در کتاب شعرم که شش ماه پیش با نام " آهسته می خوانم" نیز وجود دارد ...

این وب لاگ سارق غیر مطلع و... است که به کاهدان زده و  شعر قدیمی ام را برداشته

http://rendan2.blogfa.com/8606.aspx

این هم اصل شعرم است که بخشی از آن را به خواست خودش حذف کرده  :

اگر دنیا بگیرد جمله آتش

اگر آتش بگیرد جان سرکش

اگر دریا به کام دشت ریزد

زمین بر  ابرها باران بریزد

تو را می خواهمت ای جان شیرین

بگو عشقم تویی، ای عشق دیرین

زبان بگشا که سرتا پا شرارم

نمی دانی، برایت بی قرارم

رها سازم ازاین درد جگر سوز

دمی بنشین کنارم ماه جان سوز

چرا هرگز نمی آیی به خوابم

تو را می بینم اما  در سرابم

مرا یک دم کفایت باتو بودن

مگیراز من دَم یک لحظه بودن

بگیر دست مرا یک لحظه دردست

که بادستان تو من می شوم مست

من  اززیبایی و این سادگی ها ی مکرر،  می هراسم   

از این زشتی و سختی آنچه آمد بر سر ما، می هراسم  

ز آواز خوش  بلبل،  پر  پروانه  عاشق ،  تن   شمع 

ز فال حافظ  وآن   بی قراری های زیبا،  می هراسم  

ستاره ،  کهشکشان،  حتی  نگاهی  خوش  به  رویا  

از عاشق گشتنم بر نورماه، برروی دریا، می هراسم     

ز باغ  پُر گل و پروانه و افسون و رویا ها ی  جنگل

ازآنچه شوروغُوغا می کند  بر جان  تنها، می هراسم

من  از نامردی و چاقو زدن از پشت، با دست عزیزم    

ز آهوی  شکسته  دل   که   می آید  بر ما، می هراسم

نمی سازم دگر آزاد صید ی راکه در بند ی اسیر است

من از زندانی صیدی شدن در بین صحرا،  می هراسم

نمی خواهم   ببینم  عشق  را  آهسته  می آید  سراغم   

ز افسونی که روحم را کند  بسیار  زیبا، می هراسم

من از دیروز و امروز و تمام خاطرات تلخ  و شیرین   

زهر چه می رسد درراه من تا صبح فردا، می هراسم   

  تیشه ها پر جوش و خاموشان همه راهی شدند

چون شکست دندان،  گدایان حاتم طاعی شدند

می فروشان، خمره ها را ریختند در رود عشق

عاشقی  را  آب  برد و سینه ها  خالی شدند

خون گرفت جای گلستان، دشتهای سبز را

سبزه ها آتش گرفته، رنگ عنابی  شدند

غیرت انسان به تیر غیب رفت آن سوی کوه

کوه ها از هم گسسته،  سوی ابر جاری شدند

ماهیان پرواز کردند، پرکشیدندتا فراز کوه ها

شیر و اشتر ها به دریا ها زدند،  ماهی شدند

چشم اقبال از زمین برچیده شد بر هر کسی

چون زمینی ها مترسکهای پوشالی شدند

این  چشمه زماه،  نور خدا  می نوشد   

از  دامن  رود ... ستاره ها می جوشد

انگار به لطف ماه،  امشب  روز است

تاریک شبی  که کهکشان می پوشد    

  نمی دانم که این تیر است می آید  به  سویم

و یا من می روم سویش که می خندد به رویم  

ما همه از آسمان آبی،  از اوج  ستاره آمده ایم

با موج دریای خزر، نرم وآهسته به این کرانه آمده ایم

از رودِ پرخروش اروند رود، از کوهِ بلند و غیورِ الموت

از دماوند و شیرکوه، از دشت های پر زلاله آمده ایم

ما زاده نصف جهان ، همدان ، تربت جام و تهرانیم

از بهشت شیراز، سبک بال چو پروانه آمده ایم

اصل ما از  بادگیر های یزد می رسد به جانِ وطن

از خلیج فیروزه ای فارس،  با صد هزارترانه آمده ایم

پر ز مهر گشته صورتمان ز آفتاب تابان و سرخِ جنوب

زگرمای خرمشهر،  این دیار پر ز افسانه آمده ایم

سبز و شادیم  به مازندران و گیلان و خاکِ خوب شمال

آذری بودیم که چون شهریار با کلامی شاعرانه آمده ایم

نطفه در خاک کرمانشاه  و سرسپردۀ  طوس و کرمانیم

غسل داده به رود کارون،  بی گمان ز راه آباده آمده ایم

زادگاه ما، یادگار حافظ و سعدی و اشعار نیمایی است

از خاک طالشِ مهربانیم که با کلام عاشقانه آمده ایم

هرکه هستیم و هرچه هستیم ، آریایی و از این خاکیم

همه در یک کالبد، پروازکنان به این  آشیانه آمده ایم

یک رنگ می شویم و یک صدا در برابر دشمن زمان

یک تَنیم که برای ساختن ایرانی سربلندو آزاده آمده ایم

ده بالا، سمت نور

سر پیچ دومی.... 

..... نه خیلی دور

...کمی قبل از بلده 

...نرسیده به کُجور

اول ِ دشت شقایق  

  سمت راست

  خونه  ی...

اجدادی ماست 

...

توی آبادی ما... 

می شه عاشق شد و گفت

می شه گُُل داد  و شکفت  

توی آبادی ما  

روی یک تکه ی خشت

می شه از عشق نوشت  

می شه  افسانه    کشید

روی  بوم  سرنوشت 

می شه از خشکی گریخت 

مثل  بارون شد و ریخت    

توی آبادی ما ...                                                                                        

زیراون   درخت  بید

می شه ، نیما رو دید    

لب چشمه ی بهشت

می شه  با چشم شنید  

می شه از سر کتل

بی پروبال پرید  

می تونی  از  ده  ما

برسی  عرش  خدا 

شب   پرستاره   رو

بری تا خونه ی ماه  

هیچ  گلی در این جهان،  بوی تو را   نمی دهد

شهد وعسل  به  کام من ،  طعم  تو را  نمی برد  

گرچه  به ناز رفته ای،   نظر  به ما  نمی کنی         

به  سادگی  بر  تن ما،  جامه  عشق   نمی درد  

تلخ نشد خاطره ات به زهرو نیش و نوش غیر   

بوی گلت  به  هر  نسیم،  از  سر ما  نمی پرد       

هر  که   به  تار می ز ند ،   تا  ببرد  دل  مرا

جز که  به تار موی تو ،   دل  مرا   نمی خرد 

می پرم،   تا  بلکه رویت  را  ببینم  در سپیدار افق

 در  تنم ،  قلبم  به لرزه آمده دروقت دیدارت زشوق       

در  میان  ابرها  می چرخم  از بین نسیم و  ماه و باد

در درونم  موج  رنگینی  شده  بیدار، گشتم شاد  شاد

رنگ دریا می شود چشمم ، تنم پُرمی شود از نور و پَر  

شوق دیدارت ،  مرا  لبریز  رفتن  کرده  و عشق ِ سفر

روی امواجی سپید،  گل داده صد یادنگاهِ  مست  تو

می دهد گل آرزوهایم... اگر بوسه زنم بر دست تو  

کم کمک،  باران گرفته  می زند  بر شیشه  افکار من

می دود درهم،  هزاران  رنگ زیبا در میان خواب من  

محو می گردد  پَر وبی بال می گردم به آنی در خیال

در میانِ بسترم،  صبحی پُر از افسوس و امیدِ محال 

 آخرین دیدارمان یادت هست

بند اول :  آخرین لحظه ی دیدارمان یادت هست ؟ در کنارآن دیوار ، دیوارکشیده شده تا ابد. دیوار سوراخ شده از ظلمت ومستمر درتاریکی و لجباز برای بودن با گودالهای ژرف، تکیه کرده برزمان و برظلم وآوار شده بربهت من وسکوت وشرجی و درختان نخل خسته  ورطب تازه رسیده و قرآنی که در جیبت گذاشته بودم و قرآنی که با خود آورده بودم با چند سیب و لیمو ترش که می دانستم دوست داری وصدای دعا بود وبوی غلیظ مهرکه با رطوبت اروندرود،  جاری بود در نفسهایمان وباز هم سکوت بود و نگاه بود بدون کلام و نگاه بود با اشکهای من و نگاه سرسخت و مهربان توکه نمی خواست اشکم را ببیندوهمیشه می گفت شیر زن باش، شیرزن وتو در مقابل من. توی ناگزیر به سفرو همراه با بی قراری و بی تابی برای رفتن و اسطوره شدن، تاریخ شدن و.... نگاه من که تهی می شد از تو در آخرین لحظه های دیدارمان.........

بند دوم :

 آخرین لحظه  دیدارمان یادت هست  زمانی که سرم را روی  شانه های مقاومت گذاشتم وصورتم را به گردن ستبرت نزدیک کردم ؟ تنت  بوی عشق می داد،  بوی زندگی می داد بوی سیب می داد. هیچ کس دیگر این بو را برای من نداشت بوئی جاری ومداوم در رگهایم تاهنوز. برای اولین بار در آخرین لحظه های دیدار گذاشتی تا سیر بوبکشم تورا. و نگاهم نکردی،  شاید می خواستی از تو دل بکنم یا از من دل بکنی به همین راحتی که فکر می کردی، که فکر می کردم فکر می کنی نبود کندن از تو. صورتت پیش آوردی تامن ببوسم،  مثل همیشه،  نمی خواستی مهرت را به من نشان بدهی، مبادا به تو دل ببندم ولی ازخیلی پیشترهابسته بودم. سخت بستم مثل دخیلی که همیشه برای مراد دادن به آن نگاه می کردم و در انتظاری دست نیافتنی در انتظاری همیشگی برای رسیدن به تو و به مرادم و امید به رسیدن به تو در آخرین لحظه های دیدارمان ...........   

بند سوم :

 آخرین لحظه دیدارمان یادت هست . که دستهایم را دور اندام جوان و کشیدو قوی تو حلقه کردم. اندامت را همه تحسین می کردند. می خواستم به دستهایم شهامت بدهم می خواستم به دستهایم تجربه هدیه کنم،  تجربه در آغوش کشیدن عشق را مهر را مهربانی را، می خواستم دردستهایم خاطره ای بکارم از تو که هرگز خشک نشود.  دستهایم هنوز خجول بود و بی تجربه،  دستهایم تجربه ای برای خداحافظی نداشت و نمی دانست که اگر اورادر آغوش بگیرد ممکن است این آخرین لمس منحصر به فردیک لمس عاشقانه باشد.  چه می دانست دستهایم ، هنوزکودک بود. دیگر برای تجربه کردن وقتی به من داده نشد ولی در آغوشت گرفتم و به سینه ات مهُر شدم . مهری که هنوزبرسینه خود دارم.  در نگاهت که به آسمان نگاه می کرد رخنه  کردم وغرق شدم در شط خروشان آن ودرساحل آن کپری زدم به اندازه عمر. تورا نوشیدم ومست  شدم در آخرین لحظه های دیدارمان .........  

بند چهارم:

 آخرین لحظه دیدارمان یادت هست.  درست درآخرین لحظه مرابوسیدی. اولین بوسه و آخرین بوسه در آخرین لحظه دیدار؛ وقتی مرابوسیدی، شکفتم گل دادم جوانه زدم ، متعالی شدم ، بزرگ شدم ، پرنده شدم ، پرواز کردم افکارت که در اوج بود. در آخرین لحظه های دیدارمان .........

بند آخر:

 آخرین لحظه دیدارمان یادت هست؟ در آخر آن بند،  اشک نریختم، استوار ایستادم ، همان طورکه می خواستی شیرزن بودم و شیرزن ماندم،  نسوختم،  ساختم.  شک نکردم به عظمت روحت.  شک نکردم به استقامتت به بزرگ بودنت به ایمانت به شجاعتت به عشقت به مهرت و به وفاداریت ونگاه کردم که می روی سرمست مست دیدار یار و مرا باقی گذاشتی که دوباره تورا تکرار کنم . بارور شوم از تو از ریشه هایت که دمیده بودی در من. واز پس دیوار...... بوی باروت وصدای سرب آمیخته به خون به عشق به هستی ودیوار کشیده تا ابد وسوراخ های ژرف وصدای پرپروازت را به سوی  قله های آرزو ارتفاعات دست نیافتنی جاودانه شدن . وکسی مرا صدا زد بندآخر، به آخربند.  قرآنی را که لحظه ای پیش در جیبت گذاشته بود م به دستم داد و یک سیب گاز زده و نیمه ای از یک لیموترش  قرآن راگشودم؛ هنوز جاری بود سوره مبارکه الفاتحه سوره مبارکه یوسف والقیامه ولشمس واللیل والنور وجاری بود خون گرمت همراه آن و می چکید قطره قطره برزمین وهنوز قرآنت بوی تو را می داد در آخرین لحظه های دیدارمان ....... بوی پدر. 

نخند به سادگیم

گمان مبر نمی دانم

که با نگار دگر، جور گشته ای

گمان مبر که رفتی و شدی پنهان

ز افکارمن دور گشته ای

هنوز خوش است دلم

به خاطراتِ شیرینم

هنوز به عشقِ تو سجده می کنم

به رسم دیرینم 

تو را  می خواهمت  حالا  همین  جا

همین حالا که  طوفانی  است   دریا

در  این  ابر و در این  افسونِ   باران

بر این ساحل که تازه  می کند  جان

همین  جا که به لب آورده کف موج

صدای  خنده ی  ساحل  رسد   اوج

تو  را   می خوانمت  بر  روی  قایق

کنار    رقص   ماهی های    عاشق

میان   بوی باران،   سبزه  و   سنگ

در این رنگین کمان پاکِ هفت رنگ

تو   را  نزدیک   خود   نزدیک دریا

تو   را  امروز   می خواهم   نه  فردا

درون     قایقی    بر   آب   خفته

که   آرامش  در  آن  هر  سو   نهفته

تو را  می خواهمت بی   هیچ  صبری

به   رنگ    آبی   عاشق،    نه  ابری

کمی عشق و   شراب ِ سرخ و   دریا

تو  را   امروز   می خواهم   نه  فردا

این تصویر، برای پست جدید من ... و برای همه فعلآ "کافی" خواهد بود... 

هرگز  گمان نبرده بودم

روزی مرا را به دست باد می دهی

هرگز نخواندم این کتاب بی خط را

در نگاه من این چنین شاد می روی

می روی و هرگز ندیدی که  

دلم شکست  به دست بی رحمت  

هرگز نگفتی این زن تنها   

مرحمی بود به  جان پردردت  

حتی به خوابم  نیامدی هرگز  

تا ندانم ریا بود هرچه می گفتی  

یاد داری که خاطرت مکدر بود ؟!

برسر همین شانه می خفتی

حالا که رفته ای برو بدرود

ای که بافریب عاشقم کردی     

برو که دیگر نمی کنم یادت

تو همان بزرگ مرد نامردی